ช่วงเวลาที่ไม่รู้ว่ารอคอยให้มาถึง ผ่านไป หรือเป็นอยู่..

จะหมดไปอีกแล้วหนึ่งเดือน เมื่อช่วงต้นเดือนนี้ได้เที่ยวเล่นสนุกสนานจนสาแก่ใจ แต่พอเริ่มลงมือทำงานปุ๊บเวลาก็หมดไปจนไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น หรือออกไปไหนเลย รู้สึกว่ามีหนังที่อยากดู มีเทศกาลที่อยากไป มีคอนเสิร์ต แล้วก็มีปาร์ตี้ แต่พอรู้ว่ามีงานต้องส่ง ก็กลายเป็นว่ามีกังวลเหมือนเอาภูเขามาทับอก แต่พอทำงานเสร็จแล้วส่งทันเวลา ภูเขาลูกนั้นก็หายไป ความรื่นเริงก็กลับมา แล้วเวลาก็เข้าใกล้ช่วงปิดเทอมเข้าไปทุกที ช่างเหมือนเด็กน้อยที่เฝ้ารอคอยวันหยุด ถึงแม้ว่าเทอมนี้หยุดหรือเรียนก็ไม่ค่อยต่าง เพราะว่าไปเรียนน้อยเหลือเกิน รู้สึกว่าตัวเองขาดสังคมเข้าไปทุกทีๆ แต่จริงๆแล้วในวันธรรมดาก็ไม่ค่อยมีที่ไหนที่น่าไป การทำงานจริงๆก็เลยเป็นการฆ่าเวลาที่ดีอย่างหนึ่ง พอรู้สึกตัวอีกทีก็จะได้เป็นอิสระได้ออกเดินทางได้แล้วสิ!

โอ๊ย ไม่รู้ว่าวันนี้เขียนอะไรวกวน รู้แต่ว่าดีใจที่ส่งงานเสร็จ ฉันมีอะไรที่อยากเล่นตั้งเยอะ อยากทำงาน อยากเดินทาง อยากพบเจอผู้คน โอ้..ไม่อยากอยู่บ้านเลย อยากมีสตูดิโอที่ได้ทำงานแล้วอยู่กับคนอื่นจังเลย แบบนี้คงจะดีที่สุดเลย

พอก่อนดีกว่า
9 29 08

ภาพของห้องที่อยู่ในหัว

เวลามองออกนอกหน้าต่างแล้วจะอยากเปลี่ยนภาพท้องฟ้าสีเทา กับตึกสูงให้กลายเป็นฟ้าใสๆ กับแดดสวยๆแล้วก็ต้นไม้เขียวๆ อยากมีห้องที่มีหน้าต่างบานใหญ่ พร้อมกับวิวที่มองออกไปแล้วเห็นชีวิตผู้คน ถ้าสามารถเลือกเข้าไปอยู่ให้ห้องโล่งๆแล้วตกแต่งให้ได้ดั่งใจ คงสนุกไม่น้อย นึกถึงภาพห้องนอนที่เคยเปิดเจอในหนังสือของกงพัฒน์เมื่อนานมาแล้ว ภาพนั้นก็กลับเข้ามาในหัว แล้วก็ กลายเป็นห้องที่อยากได้ คิดถึงความฝันที่ล่องลอย ภาพที่อยากเห็น..





เพ้อเจ้ออ่ะ
9 3 08